نامه ی نانوشته ی مجنون به لیلی

روزي مجنون خواست كه نامه اي براي ليلي بنويسد پس قلم را برداشت و در خود فرو رفت:«اي ليلي!چهر ه ي تو هميشه در چشمم جاي دارد.زبانم با نام تو مي جنبد و يادت براي هميشه در ژرفاي جانم نشسته است پس من اين نامه را براي چه كسي بنويسم وقتي كه تو در اندرونم جاي داري؟»مجنون قلم را شكست و كاغذ را از هم دريد.                                                                                                              بسياري از عاشقان لبريز از اين گونه سخنان اند اما نمي توانند عشق خود را با واژه هايشان ابراز كنند كه البته اين كار از آن ها شگفت نيست و از عشقشان نيز جلوگيري نمي كند چرا كه اصل دل است و نياز دوست داشتن مانند آن نوزاد شير خوار كه شير را از همه چيز بيشتر دوست دارد از آن نيرو مي گيرد و مي بالد اما نمي تواند عشق خود را به زبان بياورد و بگويد:من از خوردن شير خوشم مي آيد و از نخواردن آن ضعيف مي شوم. انسان بالغ اگر با زبان از شير سخن مي گويد و آن را وصف مي كند هر گز لذت بهره ا ي از آن شير را نخواهد داشت.